Soga om Boeuf Bourguignon

Då har eg faktisk for første gong i mitt liv, laga Boeuf Bourguignon!
Ikkje var det så vanskelig som eg hadde trudd heller, berre fryktelig mange omgongar å gjere ting i..
Først måtte ein brune bacon og svor i olje, så brune kjøttet i same oljen, so brune grønnsakene, og deretter heller ein i ei flaske vin..

 

Midtvegs i kjøtbruninga. Hugs å tørke kjøtet først, eller så blir det ikkje skikkelig brunt!

I love cooking with wine, sometimes I even put it in the food!

Deretter skal alt sammen putre i 3 timar, mens godlukta brer seg i huset, og ein stakkar kan gå heilt frå vetet.

Mens dette putrar må ein brassere sølvløken og sautere soppen, og til slutt må ein sile av kjøtet, redusere sausen, dandere løken og soppen over, og når sausen er tjukk nok heller ein den over. Oppskrifta finn ein her: http://cooking.knopfdoubleday.com/2009/07/13/julia-childs-boeuf-bourguignon-recipe/

Løkbrassering med krydderbukett

Det som slo meg, medan eg stod der og kjempa meg oppskrifta, er at her har vi ei originalt fransk oppskrift, med metriske mål og europeiske råvarer, som Julia Child i si tid brukte evigheter på å omsette til amerikanske mål, og så sit eg her, og bannar mens eg prøvar å omsette den tilbake! Mistenke eg kunne spart meg litt på å berre finne den på fransk.. Men det språket beherskar eg nok enno ikkje så godt at eg tør meg på kulinariske utskeielsar med berre det som hjelpemiddel!

I morgon, mens gjestene er her, skal eg gjere mitt første forsøk på sjokoladesufflè! Har høyrt det skal vere vanskelig, og må sei at eg lurar litt på kva eg har teke på meg... I verste fall får dei ete sjokoladerøre!

Full rapport med bilder kjem ein eller annan gong på laurdag, alt etter når oppvasken er teken og hovudet mitt klarar å formulere fornuftige setningar...

Uansett, de har sett klientellet, de veit menyen.. Dette har alt potensiale til å bli ein kjempekveld!

Gledar meg!

Kjapp presentasjonsrunde del 2

Mitt franske middagsselskap nærmar seg med stormskritt, og det er vel kanskje på tide å presentere resten av gjestene!

Dette er Linn, ein fellow sopran med gullstrupe og nesten like sprø sans for humor som meg! Vi har ein intern humor som mykje baserer seg på kaniner og kaffi, og står ikkje vi i lag på korøving, så er der noko som manglar.. Vi har tømt så mang ei vinflaske i lag, og vår felles pasjon for brie og camerbert kjenner ingen grenser! Ho er vel gift med Frank, og har to nusselige små. Heldigvis tek gjerne Frank si økt ein og annan fredagskveld, slik at vi kan få fornya våre laurdagsløfter om å aldri drikke igjen...

Dette vakre vesenet er Bente, ei jente som kan synge "Velsignelsen" på ein slik måte at ein får tårer i augene og kjenner seg velsigna heilt inn i sjela! Ho har eit fabelaktig kjøkken, noko eg gjerne benyttar meg av, og tenkjer at eg skal no få husmor av ne enno.. Prosjektet går stadig framover, og så langt har vi takla både julebakst (med lefser!) og lavkarbo-middagar. Kjem ein ut på fjellet der ho har busett seg saman med Bjarne og pusane Sussi og Ingolf, blir ein alltid møtt av eit stort smil og ein tekopp. Godjenta!

Annette er originalt frå Liverpool, og er den einaste eg kjenner som sler over i engelsk nesten like ofte som meg! Bildet er frå ein konsert der ho sang "The Show Must Go On", og når denne jenta tek i, er det berre å gje seg over.. Kjempeentusiastisk i alt ho driv med, og korleis ho får tid til alt, med sin kjære Ronny offshore tidt og ofte, og 3 sjarmerande søner, er for meg eit mysterium. Hennar "franske" aksent er som teken rett ut av 'Allo 'Allo, type Yvette, og difor kan ein jo ikkje avvikle ein fransk kveld utan denne jenta!

Så der har du dei, kjære lesar! Alle godjentene mine, som skal prøve mitt første forsøk på fransk kokekunst kommande fredag. Bente og Hanne er framleis ikkje heilt sikre på om dei kan, men eg kryssar fingrane..
I morgon skal eg begynne å forberede maten, så om eg ikkje kappar av meg nokre fingrar, blir det nok ei innhaldsrik skildring av mine kjøkkeneventyr.
Men fram til då; Bon Soir, mes petitès!

Le figure très chic

Noko eg alltid forbinder med franske kvinner, er at dei er små, nette, elegante og velstelte i små svarte kjolar heile gjengen.
Rett nok har eg frå sikre kjelder at eg kanskje har eit i overkant glamorøst inntrykk, men slik er det no berre..
Derfor vil eg jo slett ikkje stå tilbake for dei innfødte når eg kjem til la belle France, og då hjelper det å kjenne ein friskus som dreg meg med på tur i ny og ne!

I dag var det nok ein av desse fantastiske vårdagane ein får her på Vestlandet; sol, blå himmel, mørkeblått hav.. Kort sagt ein dag som skapt for ein sjølvutnemnd friskus (Åse Berit) og ein friskusutnemnd helseguru (meg) å vandre ut i naturen etter jobb!
Skongsnes Fyr vart målet, og du og du for ein nydeleg tur det vart!
Sola skein, fuglane song, og Åse Berit sitt og mitt kamera klikka i kor, medan vi gjekk den 45 minutters turen utover. Turistforeining meinte rett nok at dette er ein times tur, men dei hadde ikkje rekna for to spreke blondiner med kontorjobbar og overskotsenergi..

Tunet ved Skongsnes Fyr

Åse Berit vel framme

 Vi tok ein liten omveg om fjøra på veg heim.

Etter min start på dagen (magen min er ikkje glad i meg i dag), spøkte det for heile ekspedisjonen, men etter at eg karra meg på jobb ved lunsjtider, steig forma stadig, og kvart på fire var eg nesten den same gamle att. Heldigvis! Denne turen var så verdt det! Sist eg var her ute, for nokre år og kilo sidan, var nemleg turen betrakteleg lengre enn den var no. Herleg å kjenne at forma kjem seg!
Sånn sett er ikkje biletet eg har i hovudet av meg sjølv på fortausrestaurant i Montpellier i le petit noir, mens eg nippar til ein cafe latte og nyt utelivet slett ikkje så langt unna, og kjem nærare dag for dag.
Gledar meg, gledar meg, gledar meg!

Etter nøye prøvesmaking har eg funne ut at ja, der er ein fransk vin eg likar!

Den heiter Promenade, som de ser på biletet, og er faktisk rett god, og gav meg heller ikkje kuppelhovud!
Prøvesmakinga føregjekk i heller rudimentære former på feiringa av ein kollega sin nært foreståande pensjon, der eg sjølvsagt hadde klart å rote meg inn i komitèen..
Heldigvis var mykje av jobben min i forarbeidet, så når kvelden kom var det berre å smette inn i "le petit noir", trive næraste vinflaske, og prøve å gjere sågodt inntrykk på mine kollegaar som på nokon måte mogeleg.
Har jo ikkje jobba der meir enn 9 mnd, berre så vidt ferdig med prøvetida, så ein kan jo prøve å verke som om ein er eit relativt oppgåande menneske på fritida òg. Kor godt det lykkes meg får vi evaluere på jobb i morgon :)

Helgene flyg dessverre så altfor fort, eg kunne godt tenkt meg fleire solrike morgonar der eg kan nyte morgenteen i friluft mens Jimipus prøva å fange frokosten min.. Men i morgon er det nok på'n igjen, med morgonmøte og det hele, så eg tenkjer å klappe att laptopen min og heller nyte dei siste solstrålande eg har tid til på nokre dagar! Og her på det vakre Vestland er vi jo ikkje bortskjemde med sånt..
Skal heller skrive eit djupfølt og rørande epos av eit blogginnlegg på ein dag med regn!
Bon Soir!

Ein veit ein har det travelt når..

Ein veit ein har det travelt når ein ikkje eingong ha tid til å blogge om kor travelt ein har det!
Sidan sist har eg vore på opptil fleire festar, komt meg etter opptil fleire festar (det kan tidvis vere eit heildagsprosjekt), besøkt mine foreldre, rota meg til Skodje, av alle plasser (Hanne si skuld, sjølvsagt;), kor, jobb (denne jobben kjem virkelig i vegen for mitt sosiale liv til tider) og mating av Åse Berit (som omtalt i den fantastiske bloggen http://friskusnytun.blogspot.com/).
Sjølv no heng eg berre stumpen nedpå mellom jobb og besøk, med ein pensjonsfest i horisonten for morgondagen, men i går fekk eg ein slik bloggeinspirasjon som eg aldri har hatt før:
Traff Annette (veldig trivelig jente frå koret, vert nok nærare beskriven seinare, må berre legge meg i bakhold med eit kamera først...), og som vanleg når to Stormklangerar møtes, så vert det ein del prat om laust og fast (mest laust).. Men vi hadde jo begge andre plasser vi skulle ha vore, så vi måtte springe vidare kvar til vårt. Eg var heilt borte ved trappa på kjøpesenteret, og ho var halvvegs ut døra då ho snur seg og ropar halvhøgt: "Forresten, eg diggar bloggen din!"
Needless to say, eg fekk nokre blikk..

Og etter slik åtgaum må ein jo berre ta seg tid!

I dag har mi franske utdanning foregått på Vinmonopolet, der vi skulle prøve å finne ein fransk vin eg kunne leve med.. Eg er svært glad i vin, men har alltid holdt meg i Tyskland, Australia eller USA, fordi eg syns at franske vinar kan bli i overkant garva og småbitre.. However, ein kan jo ikkje gje seg på tap!
Betjeninga på det lokale polet har etterkvart blitt vande til at eg strenar rett inn, tuslar rundt i hyllene og plukkar litt her og der, les, spekulerer og tenkjer litt for meg sjølv, utan at dei treng å passe så mykje på meg. Difor vart dei ein tanke forundra i dag, når eg faktisk bad om hjelp! Med påska og fjellvettregelen om å lytte til kjentfolk før ein bega seg ut på fjelltur friskt i minnet, regna eg med at dette også gjaldt mindre ekspedisjonar som polferder og sånt. Når den hyggelige dama bak disken kom seg etter sjokket, var ho sjølvsagt hjelpsomheta sjølv, og vi fann fram til to vinar til drikking, og ein som eg skal putte i gryta når eg tilbereder Beouf Borgougine for ein gjeng spreke damer neste fredag.
Dette vert sjølvsagt emnet for ein stor fotoreportasje om ei vekes tid, so stay tuned!

Eg prøvar og å finne fram til litt fransk musikk.. Så langt er ikkje jakta så veldig vellykka, men skulle nokon ha nokre tips, så er kommtarfeltet ope for alle!

Kjapp presentasjonsrunde

Vi er vel kjeme til det tidspunktet i ein blogg der eg har slengt såpass rundt meg med namn at eg kanskje burde presentere dei som kjem til å figurere mest hyppig på desse sidene!
Voila!

Dette sporty vesle mennesket er Åse-Berit, meget vennlig innstilt menneske som innehar kontoret vegg i vegg med meg. Vi fann tonen med ein gong, og når vi attpåtil fann ut at eg i fjern fortid har tilbrakt 2 år på skulebenken saman med bror hennar, då var vi jo nærast som tjukke slekta å rekne!
Arbeidstittelen hennar er konsulent, og sjølv om ho kanskje styre mest med eigendom og kart og sånt, så finn eg det for godt å konsultere ho om alt mellom himmel og jord, og stikk ofte innom for å kvitre irriterande når jobben går bra, frese når jobben går dårleg og generelt distrahere ho frå det ho eigentleg burde pusla med. Noko eg òg må nemne om denne dama, er at ho har ein usedvanleg høg toleranse for min blomstrande galskap, og no ikkje eingong hevar eit augebryn når eg strenar inn på kontoret hennar og stangar hovudet i bokhylla i frustrasjon over sjefen, kollegaar og tilfeldig forbipasserande.

 Her har vi Hanne, som stadig leier meg ut i freisting, sjølv om eg klarar utmerket godt å gå sjølv.
Ho er mamma til Nanna og John-Olav, som nærast har adoptert meg, og eg har unektelig gjett eit par karar hakeslepp ved å presentere ho som mor til mine barn ;)
Vi begynte vennskapet ved å tømme ein nærliggande restaurant for kvitvin under eit arrangement for jobben til våre dåverande ektemenn, og sidan har det rent mykje vin i glasa!
Vi kvitta oss med nemnde ektemenn omtrent samtidig, og har sidan hjulpe kvarandre med det meste; måling, matlaging, ny musikk, gammal musikk...
Turen vår til Ikea i vinter har seinare blitt legendarisk, og eg angrar framleis på at eg ikkje tok bilder av dei stappa handlekorgene våre! 2 (to) på kvar! Handlelappane var lange som eit ilt år, men skal ein innrede 1 1/2 leilighet, så blir det sånn!
Hanne røskar meg stadig ut av mine eremitt-tendensar, og forar meg tidt og ofte. Knapt ein søndag går uten at vi bestig eit eller anna fjell, sjølvsagt med mindre laurdagen vart ein tanke meir festleg enn vi hadde i tankane ;) I det store og det heile, eit uunnværlig tilskot i kvardagen! (And yes, she is single..)

Linn og Bente er òg to godjenter som kjem til å figurere her mykje, men eg har rett og slett ikkje bra nok bilete av dei to! However, dei kjem hit i kveld, og då skal eg legge meg på lur med kameraet..
Så ser ut som om denne presentasjonsrunden blir ein føljetong!

Sist, men slett ikkje minst, eit heilt kor!

Denne suspekte gjengen er Stormklang, eit fantastisk kor leda av ein gal, gal dirigent, Frode.
Både Hanne, Linn og Bente er med meg her, og vi har ei fantastisk stemning både på scena og på øving. Her har eg sjølvsagt klart å rote meg inn som leiar av Festkomitèen, note- og rekvisitaansvarleg og i revygruppa, så her er eg engasjert!
Så lenge vi har nok kaffi, og Frode er godt medisinert, så syng vi! Av og til til og med i rett toneart...

Det får vel vere nok for første etappe!
Kven veit, neste gong skriv eg kanskje noko om Frankrike-turen min, som faktisk er grunnen til at eg starta denne bloggen ;)
Bon Soire, touite!

Sånn går nu dagan...

Bevilga meg ein liten bloggepause i går, sidan laurdagen vart ein tanke mindre eremittkveld enn planlagt..

Måtte jo ut og vere litt umoralsk støtte for mi kjære venninne Hanne, som tidvis er å finne bak baren på det lokale vatnholet, og då har det ein liten tendens til å balle på seg..

Men likevel var det slett ikkje bortkasta med tanke på språkreisa, då eg var så heldig å treffe på ein triveleg eldre kar ved namn Francois, halvt fransk, og meir enn villig til å rette på uttalen min og lære meg å banne på fransk!

Utruleg kven ein kan treffe på ein heilt vanleg laurdagskveld her ute i utbygdene..

For å fullende den lett internasjonale vrien på helga, vart eg sjanghaia av den same Hanne og bortført i retning næraste kinarestaurant når eg vakna til på søndag..

Lite råd med på vegen: dersom du bestiller fleirretters meny, er der alltid mat nok til minst ein person til! Etter vårrullar, svin, oksekjøtt og sausar nok til å mette ein liten armè, var vi veldig takknemlege for at trappa ut frå restauranten gjekk nedover, slik at vi berre kunne rulle ned og rett inn i bilen..

Dermed kom eg ikkje lenger på min franske utdannelse den dagen, men heldigvis er det lenge til august, og tenkjer dette skal gå bra!

Kan ein telje til 7, bestille vin og banne slik at ein bryggesjauer hadde rødma, då ligg ein godt i løypa..